{{Intro}}

{{Subintro1}}


       ความหมายของคำ

        คำ ประกอบด้วย รูป เสียง และความหมาย ซึ่งความหมายของคำในภาษาไทย จะมีทั้งความหมายที่ตรงตัว และความหมายที่ต้องนำมาตีความ หรือที่เรียกว่า ความหมายเปรียบเทียบ

       หรือความหมายแฝง

       ตัวอย่างเช่น

        ควาย

        ความหมายตรง สัตว์เคี้ยวเอื้องขนาดใหญ่กีบคู่ ลำตัวสีดำหรือเทา เขาโค้งยาว ไม่ผลัดเขา

       ที่ใต้คางและหน้าอกมีขนขาวเป็นรูปง่าม ครึ่งล่างของขาทั้งสี่มีขนสีขาวหรือขาวอมเทา เช่น คุณตาเลี้ยงควายชื่อเจ้าคูณ

        ความหมายเปรียบเทียบ มักหมายความว่า คนโง่ คนเซ่อ หรือคนตัวใหญ่ แต่ไม่ฉลาด เช่น

       โตขนาดนี้แล้วยังมายอมเป็นควายให้เขาหลอกใช้

        ไถ

        ความหมายตรง การใช้ควายหรือวัวเป็นต้นลากไถไปบนพื้นดิน เพื่อฟื้นดิน หรือกลับหน้าดินเตรียมเพาะปลูก เช่น พ่อและน้องชายออกไปไถนาตั้งแต่บ่ายโมงแล้วยังไม่กลับเลย

        ความหมายเปรียบเทียบ หมายถึงการรีดไถ หรือบีบเค้นเพื่อจะเอาของในสิ่งที่อยากได้ เช่น ใคร ๆ ก็รู้กันทั้งนั้นว่าหล่อนเป็นดาวไถประจำบ้าน

        สนตะพาย

        ความหมายตรง การเอาเชือกร้อยช่องจมูกวัวควายที่เจาะเพื่อบังคับให้มันทำตามเจ้าของ หรือคนสั่ง เช่น วัวควายพวกนี้ถูกสนตะพายตั้งแต่มันยังเล็ก เพื่อจะได้ฝึกให้มันทำตามคำสั่งได้ง่ายขึ้น

        ความหมายเปรียบเทียบ หมายถึงการถูกบังคับให้ยอมทำตามด้วยความจำใจ ความหลง

       หรือ ความโง่เขลาเบาปัญญา เช่น คนเราโตมาจนป่านนี้จะมายอมให้คนอื่นสนตะพายให้อยู่อีกเหรอ

        ทำนา

        ความหมายตรง หมายถึงการทำการเกษตรกรรม โดยจะหมายถึงการเก็บเกี่ยวข้าว ตลอดฤดูกาล เช่น คนพื้นที่ราบลุ่มภาคกลางส่วนมากก็จะทำนาเป็นอาชีพหลัก

        ความหมายเปรียบเทียบ หมายถึง การเอารัดเอาเปรียบผู้อื่นที่ด้อยกว่า หรืออยู่ใต้บังคับบัญชาของตน เพื่อผลประโยชน์ของตนเอง เช่น เขาก็เป็นคนที่ชอบทำนาบนหลังคนอื่นมาแต่ไหนแต่ไรใคร ๆ ก็รู้กันไปทั่ว

        คำในภาษาไทย บางคำอาจเขียนต่างกัน แต่ก็มีความหมายเหมือนกัน หรือใกล้เคียงกันมาก ซึ่งอาจใช้แตกต่างกันไปตามกรณี และความเหมาะสมของภาษา เช่น

        คน - มนุษย์

        ดอกไม้ - ผกา

        ม้า - อาชา

        ช้าง - กุญชร

        พระจันทร์ - แขไข

        พระอาทิตย์ - รพี

        ท้องฟ้า - ฑิฆัมพร

        นก - วิหค

        คำเหล่านี้เรียกว่า คำพ้องความหมาย หรือ คำไวพจน์ เมื่อจะใช้ควรเลือกให้เหมาะสมกับระดับบุคคล และกาลเทศะ โดยต้องอาศัยกลุ่มคำข้างเคียงหรือบริบทของคำนั้น ๆ ด้วยเสมอ เพื่อให้การสื่อสารเป็นไปด้วยความถูกต้อง เหมาะสม